ΜΑΡΙΝΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ

Η αγάπη του αυτή ήταν η πηγή της ασταμάτητης διάθεσής του να συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις στην αναπτυξιακή πορεία του τόπου. ”

 

Ο Μιχάλης Μαρίνος γεννήθηκε το 1911 μεγάλωσε και έζησε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας.

Άνθρωπος με κεφαλαίο “Α”, ιδιαίτερα κοινωνικός με πολλές φιλίες, με διάθεση προσφορά και στήριγμα για κάθε συνάνθρωπό του.

 

Από μικρός μαθήτευσε στον μεγάλο φαρμακοποιό της εποχής Γιάννη Γιάνγκο. Πήρε το δίπλωμα του βοηθού φαρμακοποιού και συνεταιρίστηκε με την αείμνηστη Δώρα Πέταλά. Διατήρησε φαρμακείο στον Αστακό που την εποχή του ήταν το μοναδικό στο Ξηρόμερο. Δεν ήταν απλά επάγγελμα αλλά λειτούργημα για όλους τους ανθρώπους της περιοχής καθώς η προσφορά του ήταν ανεκτίμητη.

Στον πόλεμο του ’40, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως υγειοομικός σε νοσοκομείο. Οι τραυματίες από την πρώτη γραμμή του μετώπου ήταν πολλοί. Μαζί με τον καθηγητή Δοξιάδη, τους υποδέχονταν και τους παρείχαν την απαραίτητη ιατρική φροντίδα προκειμένου να τους ανακουφίσουν από τους πόνους του πολέμου. Η προσφορά του δεν γινόταν να περάσει απαρατήρητη από το ελληνικό κράτος. Τον τίμησε με τη φανέλα του στρατιώτη. Αξιομνημόνευτη είναι η αγάπη του για τον Αστακό και την ευρύτερη περιοχή. Η αγάπη του αυτή ήταν η πηγή της ασταμάτητης διάθεσής του να συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις στην αναπτυξιακή πορεία του τόπου. Γ ία να μπορέσουν οι προσπάθειές του να αποδώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο ήταν μονόδρομος το να ασχοληθεί με τα κοινά. Η εμπιστοσύνη από τους συμπολίτες του στο πρόσωπό του φάνηκε από την αρχή που επιλέχτηκε να διατελέσει δημοτικός σύμβουλος. Αργότερα, εκλέχτηκε πρόεδρος στον Αστακό για τρεις τετραετίες με μεγάλη πλειοψηφία. Είναι αξιοσημείωτο πως κάθε φορά που έβαζε υποψηφιότητα, πάντοτε εκλεγόταν. Η προσωπική του σφραγίδα αποτυπωνόταν σε όλη την

πορεία του τόπου, τόσο με τα έργα του αλλά και με το ήθος του και την ευγένεια της ψυχής του. Αναφέρουμε ακόμα πως επί προεδρίας του, ήρθε ο Βασιλιάς η Φρειδερίκη και σε ένδειξη συμπαράστασης, μοίρασε βιβλία σε άπορα κορίτσια Το 1958 παντρεύτηκε την Παρασκευή Τσέλιου και απέκτησε δυο κόρες, τη Βασιλική και την Ειρήνη.

Το 1976, σε ηλικία 65 ετών, πέθανε στον τόπο που γεννήθηκε μεγάλωσε, αγάπησε και προσέφερε αλλά και στον τόπο που τον ξεχώρισε, τον αγάπησε τον τίμησε και τον τιμάει ακόμα κι σήμερα μετά από 30 χρόνια.

Εις Μνήμη…

  • Που βρήκες τά λεφτά για τα εισιτήρια, ρώτησε ο πατέρας μου το νονό μου;
  • Μου ‘δώσε 32 δραχμές ο Μιχάλης.

Μικρό παιδί, εφτά μόλις ετών τότε, στην αγκαλιά της μάνας μου, ετοιμοθάνατος από οξεία δηλητηρίαση, μπορώ μετά από τόσα χρόνια να θυμάμαι αυτούσιο το διάλογο που έλαβε χώρα μέσα στα λεωφορείο που με πήγαινε στο Αγρίνιο, στο γιατρό, για να σώσει π ζωή μου. Μεγαλώνοντας το όνομα έγινε εικόνα. Μιχάλης Μαρίνο: Ένας ακούραστος, ευγενής και αξιοπρεπής άνθρωπος, που όπως έμαθα στη διάρκεια της ζωής μου το περιστατικό αυτό δεν ήταν το μοναδικο στο οποίο επενέβαινε σαν από μηχανής θεός για να γιατρέψει, να βοηθήσει, να σώσει και να απαλύνει τον πόνο του συνανθρώπου του. Και τώρα1, μετά από 30 ολόκληρα χρόνια, να ne μου δίνεται η ευκαιρία να απευθυνθώ σ’ αυτόν σε πρώτο πρόσωπο και να του πω: Αγαπητέ μου Μιχάλη, Αυτό το μικρό αφιέρωμα δεν είναι παρά ο ελάχιστος φόρας τιμής και ευγνωμοσύνης στην ψυχή σου. Μπορεί όμως η γραφίδα να αποδώσει τα συναισθήματα σε ό) το μήκος και το πλάτος τους;; Μάλλον όχι. θα’ θελα όμως με την ίί απλότητα, μετριοφροσύνη και αξιοπρέπεια και πάνω απ’ όλα με τη περίσσεια ανθρωπιά που σε διέκρινε να ανταποδώσω ό,τι μπορώ, απλός, μικρός αποδέκτης του ήθους σου, της ευγένειάς σου και τι ανθρωπιάς σου. Ξέρω ότι δεν είμαι μοναδικός .Όλος ο Αστακός έ) γνωρίσει την ζεστασιά της καρδιάς σου. Κι αυτό μου δίνει κουράγιο και παίρνω το λόγο εξ ονόματος όλων, θυμάμαι, τη μέρα που έφυ από κοντά μας, ο επικήδειος έκλεινε κάπως έτσι; «θα είσαι στις καρδιές μας για πάντα»… Λόγια κοινά, συνηθισμένα, τετριμμένα, μα γ την περίπτωσή σου, τόσο αληθινά. Γιατί με το πέρασμά σου αγάπη Μιχάλη κατάφερες κάτι που λίγοι άνθρωποι στον κόσμο μπορούν να καταφέρουν. Να μην ξεχαστείς με το θάνατο και να είσαι αληθινά μέσα στις καρδιές μας. Κατάφερες επίσης για πολλούς ανθρώπου γίνεις πρότυπο προσφοράς και αλληλεγγύης. Λειτουργός που τίμησε με αυτοθυσία το λειτούργημά του. Πρόσωπο που μνημονεύεται ω παράδειγμα προς μίμηση, θα ήθελα αγαπητέ φίλε να απαριθμήσω αν μου το επέτρεπε η οικογένειά σου- όλους όσους ευεργετήθηκαν από σένα σε προσωπικό επίπεδο. Μα κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν πολλές σελίδες από αυτήν την εφημερίδα.

Μπορώ όμως να καταθέσω τo προσωπικό μου ευχαριστώ για το περήφανο πέρασμά σου από αυτόν τον τόπο και να σου πω για μίι ακόμη φορά πως θα είσαι στην καρδιά μου για πάντα.

Παν. Παπαγιάννη

 

Παν. Παπαγιάννης